ساندویچ

سرش رو توی جعبه ای کرده بود که لااقل 2برابر هیکلش بود وان قدر دولا شده بود که یه پا رو زمین و یه پا رو هوا احتمال افتادنش توی جعبه خیلی زیاد بود. هر سمت جعبه بوی خاصی می داد و در کل ترجیح میداد که با یه دست دماغشو بگیره و با یه دست به کنکاش علمی تخیلی خودش بپردازه.

هر سمتی رو که می گشت یه تصویری از ادما توی ذهنش می اومد. یکی دیشب پارتی داشته و یکی دیشب با دوست دخترش بوده و یه زن و شوهر دعواشون شده و یه چیزی شکوندن و …

عروسک بی دست و پا- قوطی نوشابه- نون خشک – گلدان شکسته -سیب گندیده و گوجه له شده و… وای ی ی ی ی خدای من یه کیسه پر از گیلاس .» حتما مال یه ادم پولداره «کیسه رو شوت کرد بیرون جعبه و یه دفعه یه چیزی تو چشمش برق زد .اما هرچی تلاش کرد دید که دستش بهش نمیرسه و خلاصه بعد از ور رفتن زیاد وقتی دستش بهش رسید که با کله افتاده بودتوی جعبه.

درش رو که باز کرد چنان برقی توی چشمش افتادکه انگار به قول رفیقش به خر تیتاب دادی. اما این رو هم خوب می دونست که اگر اون ساندویچ رو بیاره بیرون دیگه حتی کیسه ای هم نمیبینه که بخواد بوش کنه.

همون تو شروع به گاز زدن کرد . تند تند تکه ها را قورت میداد.

صدای دسته جمعی بچه ها رو خوب میشناخت و تا فهمید که دارند نزدیک میشن جویده ونجویده ساندویچ رو بلعید . بچه ها که نزدیک تر شده بودند دیدند که دو تا دمپایی پلاستیکی که یکی زرد و یکی بنفش بود و داد میزد که مال علی باید باشه از جعبه زده بیرون. دوزاریشون زود افتاد که ماجرا چیه و رفتند سمت جعبه و علی رو با هر زحمتی که بود  کشیدند بیرون.

سر و کله اش با گوجه وچربی و خلاصه هر کثافتی که فکرش رو بکنی رنگ امیزی شده بود.

علی تا افتاد بیرون جعبه  یه نگاهی دور خودش انداخت و پرید کیسه گیلاس رو برداشت و با لبخند شیطنت امیزی فریاد زد:  » بچه ها ، حمله ه ه  ه  ه ه «